Agnieszka Osiecka

Tworzę kolaże cyfrowe inspirowane językiem kina. Myślę o nich jak o kadrach z nieistniejących filmów – zatrzymanych w momencie napięcia, przejścia albo decyzji.

Pracuję głównie na archiwalnych fotografiach z lat 20.–80., z których buduję surrealistyczne, często bardzo osobiste mikroświaty. Interesuje mnie opowieść i emocja – to wokół nich buduję każdą kompozycję.

Najbliższe są mi momenty „pomiędzy”: kiedy coś już się skończyło, ale nowe jeszcze się nie wydarzyło. Moi bohaterowie są w ruchu, w trakcie zmiany, na granicy światów. To wizualny zapis tego, co obserwuję, przeżywam i próbuję zrozumieć.

AGNIESZKA OSIECKA